&Viribus Unitis Suum Cuique &

aktualnosci

9 maj 2012

Wykład pana dr. Tadeusza Diema: Czy Polska jest bezpieczna? Dziś odwiedział nas pan dr Tadeusz Diem , były minister obrony narodowej, który wygłosił wykład poświęcony bezpieczeństwu Polski. Prelegent analizował zarówno uwarunkowania o... »

2 maj 2012

Wakacje majowe. Świętujemy próbę stworzenia narodu, któremu nie dano szansy narodzić się.  

21 kwi 2012

Bal Arkonii. Reprezentacja Weletów bawiła się na wytwornym jak co roku arkońskim balu.

aktualnosci

Podstawą Welecji jest dewiza Viribus Unitis Suum Cuique - co w języku polskim znaczy wspólnymi siłami każdemu co mu się należy. Zwłaszcza drugi człon naszej maksymy ma istotne znaczenie. Wywodzimy zeń zasadę tolerancji i szacunku dla wszystkich poglądów i punktów widzenia.

aktualnosci

Tadeusz Ciszewski /1886 - 1976/

 

Urodził się w Uładówce na Podolu 22 czerwca 1886 r. Szkołę realną ukończył w Rydze w 1903 r. Następnie wstąpił na Politechnikę w Rydze w 903 r. Ukończył ją 1910 r. jako inżynier budowniczy. W okresie studiów był członkiem i kilkukrotnym prezesem Korporacji "Welecja". Podczas strajków roku 1906 studiował przez jeden semestr we Lwowie.

 

We wrześniu 1910 roku podjął pracę przy budowie mostu na Wołdze, w okolicach Kazania. Pracował także przy budowach mostów na Syberii. W okresie wojny był naczelnikiem budowy mostu w pobliżu Nowogrodu Siewierskiego. W 1919 r. powrócił do Polski. W tym samym roku został Naczelnikiem Wydziału Mostów w Wileńskiej Dyrekcji Kolejowej. W roku 1920 zrezygnował z posady państwowej i rozpoczął działalność prywatną. W tym samym roku ożenił się z Haliną Płońską. W roku 1921 przeniósł się do Grodna jako kierownik oddziału Towarzystwa Handlowo-Przemysłowego, którego był udziałowcem. Zajmował się eksploatacją drzew w Puszczy Augustowskiej i robotami budowlanymi do roku 1924.

 

Następnie podjął się dzierżawy tartaku. Po bankructwie założył w roku 1926 nowa spółkę, tym razem budowlaną.Pracował min przy budowie portu w Tczewie, w Gdyni. Podjął się prac dla wojska na Helu. Przenosi się w tym czasie do Gdyni. Buduje także rzeźnię miejską, kościół garnizonowy, część zabudowań stoczni wojennej. Dopiero po wybudowaniu 1938 r. domu w Gdyni sprowadza swoją rodzinę z Grodna.

 

W czasie wojny przenosi się do Warszawy, dzierżawi cegielnię w Pruszkowie i prowadzi własną firmę budowlana. Po wojnie pracuje w Zarządzie Miejskim w Warszawie, następnie w Ministerstwie Komunikacji zajmując się odbudową warszawskich mostów. Pracuje później w Ministerstwie Koleji. Na emeryturę przechodzi w 1959 r. Zmarł w Warszawie 31 X 1976r.